W uznaniu zasług za dokonania na polu unifikacji prawa, Hitler powołał Franka w grudniu 1934 do gabinetu ministrów Rzeszy w charakterze ministra bez teki, którym Frank pozostawał do 1945 r.
Frank podkreślał wówczas swoje uwielbienie dla Hitlera i jego roli w państwie (wynikającej z przeprowadzonych przez Franka głębokich zmian w systemie prawnym), stwierdzając na dorocznym posiedzeniu Akademii Prawa Niemieckiego w 1935 r., iż: „po raz pierwszy oto w historii narodu miłość do Hitlera stała się pojęciem prawnym”. W 1936 r. odwiedził Włochy, gdzie wygłosił odczyt o ustawodawstwie i narodowosocjalistycznym wymiarze sprawiedliwości. Został tam przyjęty przez króla włoskiego oraz Mussoliniego. Zachwycony faszyzmem włoskim, w następnych latach przyjeżdżał do Włoch kilkakrotnie. Podczas przemówienia wygłoszonego 25 maja 1939 w Lipsku z okazji pierwszego wielkoniemieckiego dnia rzeczników prawa Frank wygłosił między innymi następujące zasady: „Nikt nie może być skazany bez możliwości obrony”; „Nikt nie może być pozbawiony czci, wolności, życia i zarobku bez orzeczenia sądowego”; „Każdy oskarżony musi mieć możność wyboru obrońcy”; „Nikt nie powinien być traktowany jako wróg społeczności narodowej bez udowodnienia mu jego winy”.