W czasie II wojny światowej budynki kampusu przeznaczono na koszary dla niemieckiej żandarmerii. Na skutek bombardowań w 1939 roku oraz prób odbicia terenu przez Zgrupowanie Krybar w czasie powstania warszawskiego, zniszczeniu uległo 90% kampusu, choć w różnym stopniu. Gmach Poseminaryjny czy Szkoła Główna przetrwały praktycznie bez zniszczeń. Auditorium Maximum zostało zamienione na stajnię i magazyn broni. Jego remont w latach 1951–1955 miał charakter przebudowy. Pałac Kazimierzowski spłonął, a jego odbudowa trwała do 1954 roku. Znacząco przebudowano jego wnętrze, tworząc Salę Złotą i Salę Senatu. Gmach Porektorski spłonął w 1939 roku i został odbudowany w 1949. Pawilony Pokuratorski i Mineralogiczny uległy zniszczeniom w takim stopniu, że na ich miejscu wybudowano nowe budynki. Na południe od Pałacu Kazimierzowskiego w 1952 powstały Gmach Polonistyki i budynek stołówki oraz klubu profesorskiego, a w 1953 roku na północ od pałacu – Gmach Pedagogiki, później nazywany Centrum Informatycznym UW. Po wojnie uniwersytetowi przekazano zburzony w 1944 roku Szpital św. Rocha, który po odbudowie przekształcono po części w przychodnię uczelnianą, a po części w uczelniany biurowiec i księgarnię. Teren poszpitalny nazywany jest Małym Dziedzińcem. W 1946 uniwersytet przejął pałac Czetwertyńskich, którego remont trwał w latach 1948–1951.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kampus Główny Uniwersytetu Warszawskiego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.