pieninicum jest diploidem i rozmnaża się seksualnie podobnie, jak diploidy innych kompleksów apomiktycznych. Następnie prowadziła badania sekcji Palustria (traktowana czasem jako gatunek zbiorowy mniszek błotny T. palustre). W materiale z Polski i Turyngii zidentyfikowała 13 gatunków, określając liczby chromosomów dla 11, a dla T. albanicum podając nową liczbę 2n = 32. Stwierdziła, że u Taraxacum występuje skomplikowane zróżnicowanie kariologiczne oraz apomiksja fakultatywna, a nie jak uważano obligatoryjna. W ewolucji tego rodzaju wykazała możliwość udziału hybrydyzacji i mutacji chromosomowych. Dzięki jej badaniom wyjaśnione zostały złożone procesy zachodzące podczas rozwoju zalążka, w szczególności histologicznego i cytologicznego różnicowania się endospermy u żmijowca zwyczajnego Echium vulgare, nawrotu polnego Lithospermum arvense i ośmiału mniejszego Cerinthe minor. Brała udział w wieloletnich badaniach zespołowych nad kariologią flory Polski. Opracowała kariologię 28 taksonów z rodzaju Taraxacum oraz około 60 innych polskich gatunków okrytonasiennych. Współpraca z Ryszardem Popkiem z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie przyniosła publikację analiz kariologicznych 38 gatunków z rodzaju róża Rosa.