Badania tego rodzaju rozszerzone zostały o materiały zagraniczne, głównie z Węgier.
Zainicjowała wprowadzenie do planów badań Zakładu Cytologii i Embriologii Roślin Instytutu Botaniki UJ embriologii eksperymentalnej z zastosowaniem metod hodowli in vitro. Była pomysłodawczynią utworzenia w Zakładzie pracowni kultur in vitro, która powstała dzięki staraniom jej i profesora Lesława Przywary.
Jej autorstwo nazw taksonów oznaczane jest jako Mał. lub Małecka. W oparciu o kryteria morfologiczne i kariologiczne wyróżniła i opisała 3 nowe gatunki:
Taraxacum skalinskanum Małecka & Soest Acta Biol. Cracov., Ser. Bot. 15(2): 120 (1972) (2n = 40), występujący w Polsce, Czechach, na Słowacji i w Austrii [nierzadko niepoprawnie cytowany jako „skalinskianum”]; Taraxacum polonicum Małecka & Soest Acta Biol. Cracov., Ser. Bot. 15(2): 119 (1972) (2n = 24), występujący w Polsce, Ukrainie i na Słowacji; Taraxacum apiculatoides Małecka Acta Biol. Cracov., Ser. Bot. 23: 111 (1982), występujący w Europie południowej;
a także nową formę: T. austriacum f. minor Małecka Acta Biol. Cracov., Ser. Bot. 15(2): 118 (1972) (2n = 25).