we wsi pojawili się nowi osadnicy, a wieś organizowana została na prawie wołoskim.

Po pierwszym rozbiorze Polski Radruż znalazł się w monarchii habsburskiej, w prowincji zwanej Królestwem Galicji i Lodomerii. W sąsiednim Smolinie pojawili się osadnicy niemieccy, sprowadzeni tu w ramach kolonizacji józefińskiej. Około 1820 r. Radruż wraz z okolicznymi wsiami, należącymi do dóbr kameralnych, został sprzedany Piotrowi Doborskiemu i do II wojny światowej pozostawał w rękach prywatnych, wielokrotnie zmieniając właścicieli. W tym czasie powstał folwark i dwór. W latach 1873–1891 właścicielami wsi byli Andruszewscy, których grobowiec znajduje się na przycerkiewnym cmentarzu. W okresie międzywojennym w centrum wsi, obok cerkwi, zbudowana została szkoła i budynek zebrań ludowych. Pod koniec XIX w. części wsi nosiły nazwy Sopot Mały i Sopot Wielki.

W II Rzeczypospolitej Radruż znajdował się w powiecie rawskim w woj. lwowskim.

W 1921 roku w Radrużu mieszkało 2032 mieszkańców, w tym 1818 grekokatolików, 131 rzymskokatolików i 83 żydów. W późniejszym czasie wzrosła liczba wyznawców grekokatolików i rzymskokatolików.