Ludność wyznania grekokatolickiego uczęszczała do miejscowej cerkwi, zaś rzymskokatolicka do kościoła w Horyńcu.
W 1939, tuż przed wojną, większość mieszkańców Radruża stanowili Ukraińcy, choć zamieszkiewali tu także liczni Polacy i w mniejszej ilości Żydzi.
Od września 1939 r. do czerwca 1941 r. Radruż znajdował się pod okupacją radziecką. Nowe władze zajęły opuszczony majątek ziemski i założyły w nim kołchoz, a we dworze urządziły strażnicę ochrony pogranicza.
W latach 1943–1946 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 29 Polaków i 2 Ukraińców za sprzyjanie Polakom.
W sierpniu 1944 roku, w wyniku porozumienia granicznego między PKWN a rządem ZSRR, wyznaczono przebieg granicy zbliżony do linii prostej, który podzielił kilka pogranicznych miejscowości, w tym także Radruż. Zasadnicza, zachodnia część wsi, z cerkwią i dworem, znalazła się po stronie polskiej. Wschodnia, w dużym stopniu zalesiona, znalazła się na terenie ZSRR i została przyłączona do Smolina.
W 1947 roku komunistyczne władze Polski w ramach Akcji „Wisła”, przymusowo deportowały wszystkich ukraińskich mieszkańców Radruża na tzw. Ziemie Odzyskane. We wsi pozostało ok. 300 osób, samych Polaków.