znany jest do dziś jako szczep Jeryl Lynn) 1970: różyczka 1974: ospa wietrzna (opracował ją Michiaki Takahashi; licencję na pierwszą i póki co jedyną na rynku szczepionkę Varivax uzyskał w 1995) 1977: zapalenie płuc (uzyskano licencję) 1978: zapalenie opon mózgowych 1981: wirusowe zapalenie wątroby typu B – HBV (po raz pierwszy wirusy WZW A i WZW B rozróżniono w 1942; próby kliniczne rozpoczęto już w 1975) 1985: bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 1992: wirusowe zapalenie wątroby typu A – HAV (w 1995 uzyskano licencję na szczepionkę Havrix, rok później na kolejną – Vaqta) 1998: borelioza (później wycofana z powodu objawów ubocznych) 2004: wirus brodawczaka ludzkiego (licencję uzyskała 2 lata później) 2020: COVID-19 (z powodu pandemii)
Zastosowanie i celowość szczepień Odporność przeciw chorobie zakaźnej może się rozwinąć naturalnie w toku zakażenia i rozwoju choroby albo w wyniku sztucznie nabytej odporności. Odporność może być nabyta w sposób czynny lub bierny, a do nabycia odporności w sposób czynny dochodzi w konsekwencji zakażenia albo szczepienia. Odporność bierna jest następstwem podania immunoglobulin lub naturalnego przeniesienia przeciwciał przez łożysko podczas ciąży.