Tadeusz Horko (ur. 1 czerwca 1913 w Sosnowcu, zm. 11 grudnia 1976 w HoveWiesława Piątkowska-Stepaniak, Marek Masnyk (red.), Polonijna panorama. Szkice poświęcone pamięci Bolesława Wierzbiańskiego, wyd. Uniwersytet Opolski, Opole 2008, s. 325-327 (biogram autorstwa Wiesławy Piątkowska-Stepaniak)) – polski dziennikarz emigracyjny, redaktor naczelny Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza, żołnierz Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, korespondent wojenny.

Życiorys Jego rodzicami byli Włodzimierz Horko (zm. 1928) i Aniela Maria Horko, z d. Davidson. Miał troje rodzeństwa: Krystynę (1918-1991), Andrzeja (1924-?) i Macieja (1927-?). Jego siostra była po wojnie tłumaczką literatury pięknej, bracia zaginęli podczas powstania warszawskiego jako żołnierze Szarych Szeregów.

Po śmierci ojca zamieszkał z matką i rodzeństwem w Warszawie, tam ukończył Gimnazjum im. Stanisława Staszica (1933) i studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim (1937). Był członkiem Legionu Młodych i następnie Legionu Młodzieży Polskiej. Jako dziennikarz redagował początkowo pismo Kuźnia Młodych, następnie pracował w agencji prasowej Iskra, w dziale politycznym i gospodarczym.