Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię do Francji, tam został żołnierzem Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Uczestniczył w bitwie o Narwik, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po upadku Francji znalazł się w Wielkiej Brytanii. W latach 1942–1943 był redaktorem naczelnym pisma Dziennik Żołnierza (razem z Aleksandrem BregmanemJolanta Chwastyk-Kowalczyk Tuba polskiego emigracyjnego rządu w Londynie – „Dziennik Polski” w latach 1940-1943. Po połączeniu pisma z Dziennikiem Polskim i utworzeniu Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza został zastępcą redaktora naczelnego nowej gazety. Został także przydzielony do grupy korespondentów prasowych przy 1 Dywizji Pancernej jako tzw. conducting officer (odpowiedzialny za bezpieczeństwo nieuzbrojonych dziennikarzy). Razem z Maciejem Feldhuzenem należał do pierwszych polskich dziennikarzy, którzy od zachodu przekroczyli granicę III Rzeszy w czasie działań wojennych.