tetyczne i aksjologiczne podstawy obowiązywania norm, a także ich skuteczność w sensie behawioralnym.
Reguły sensu czynności konwencjonalnych
Reguły sensu czynności konwencjonalnych przypisują określonym zachowaniom – dokonanym przez określone podmioty i w określonych okolicznościach – sens kulturowy polegający na dokonaniu określonej czynności konwencjonalnej. Przykładowo podniesienie ręki przez uprawnionego uczestnika zgromadzenia w czasie głosowania może, na gruncie odpowiedniej reguły, liczyć się jako oddanie głosu.
Reguła sensu różni się od normy nakazującej lub zakazującej dokonania czynności konwencjonalnej. Sama reguła określa warunki, pod którymi dane zachowanie uzyskuje określony sens konwencjonalny. Niespełnienie tych warunków może prowadzić do tego, że zamierzona czynność konwencjonalna nie zostanie dokonana.
Reguły sensu mają szczególne znaczenie w prawie, ponieważ umożliwiają konstruowanie takich czynności jak zawarcie umowy, sporządzenie testamentu, oddanie głosu, wydanie wyroku czy dokonanie czynności prawodawczej.
Dyrektywy celowościowe
Dyrektywa celowościowa (teleologiczna) wskazuje, jak należy postąpić, jeżeli chce się osiągnąć określony cel. Ma zatem charakter warunkowy względem zamiaru adresata.