Przykładem jest wypowiedź: „Jeżeli chcesz zgasić światło, naciśnij wyłącznik”.

Dyrektywa celowościowa – odmiennie od normy postępowania – sama przez się nie wyznacza adresatowi obowiązku osiągnięcia celu ani zastosowania wskazanego środka. Jej adresat może nie zaakceptować celu albo może wybrać inny sposób jego osiągnięcia.

Dyrektywy celowościowej nie należy utożsamiać ze zdaniem anankastycznym, czyli wypowiedzią opisującą zależność między określonym działaniem a osiągnięciem określonego skutku. Zdanie takie jako wypowiedź opisowa może być prawdziwe albo fałszywe. Sama dyrektywa celowościowa nie ma natomiast wartości logicznej; można ją kwalifikować m.in. jako trafną albo nietrafną w zależności od tego, czy wskazane zachowanie rzeczywiście stanowi odpowiedni środek osiągnięcia założonego celu.

Ocena przydatności dyrektywy celowościowej może wymagać uwzględnienia nie tylko wiedzy o zależności między działaniem a skutkiem, lecz także ocen dotyczących kosztów działania, jego szybkości, niezawodności, trwałości rezultatu, ryzyka niepowodzenia i skutków ubocznych.

Formy wypowiadania dyrektyw