Wypowiedzi dyrektywalne mogą przyjmować zróżnicowaną postać językową. Normy postępowania bywają formułowane m.in.: w trybie rozkazującym; za pomocą zwrotów powinnościowych, takich jak „powinien”; za pomocą czasowników modalnych, np. „musi”; przy użyciu zwrotów deontycznych, np. „jest nakazane”, „jest zakazane”, „jest obowiązany”; w postaci gramatycznie zbliżonej do wypowiedzi opisowej.

Z tego względu postać powinnościowa jest jednym ze sposobów słownego sformułowania normy postępowania, a określenia „wypowiedź powinnościowa” nie należy automatycznie traktować jako ścisłego synonimu całej klasy wypowiedzi dyrektywalnych.

Ustalenie charakteru konkretnej wypowiedzi wymaga uwzględnienia jej kontekstu językowego, sytuacji, w której została sformułowana, relacji między nadawcą a adresatem oraz funkcji, jaką ma w danym akcie komunikacji spełniać.

Znaczenie w prawoznawstwie

Problematyka wypowiedzi dyrektywalnych ma szczególne znaczenie w prawoznawstwie, ponieważ normy prawne są ujmowane w jednym z rozpowszechnionych w polskiej teorii prawa stanowisk jako szczególny rodzaj norm postępowania.