Historia procesu Przez większość XIX i XX wieku powszechną metodą realizacji przedsięwzięć budowlanych była sekwencyjna projekt-przetarg-budowa, z przerwami między zakończeniem jednej fazy a rozpoczęciem następnej. Architekt i/lub inżynier wykonywał projekt, szczegółowe rysunki wykonawcze, pisał specyfikacje i zapraszał wielu wykonawców do złożenia w przetargu ofert określających cenę wykonania projektu.
Zazwyczaj organizacje rządowe preferowały zapłatę ryczałtem dla wszystkich etapów prac (wszystko poza projektem i budową), a także były zobowiązane do przyznania prac budowlanych zakwalifikowanemu w procesie przetargowym oferentowi proponującemu najniższą cenę. Polityczne założenie było takie, że niska oferta ryczałtowa świadczyła o rozważnym wykorzystaniu środków publicznych, a otwarte przetargi przetargowe świadczyły o uczciwym doborze wykonawców. Ponieważ konkurencyjne licytacje ryczałtowe wymagały kompletnych rysunków wykonawczych i specyfikacji, szybka ścieżka stosowana w realizacji projektów komercyjnych była niedostępna dla właścicieli publicznych.