Jednak większość przepisów dotyczących zamówień publicznych zezwalała na zamawianie usług architektonicznych, inżynierskich i innych w oparciu o kwalifikacje usługodawcy. (W Stanach Zjednoczonych reguluje to Ustawa Brooksa – ilustrując podejście stosowane przez rząd federalny USA).
W latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku, podczas wojny w Wietnamie, amerykańscy studenci na studiach wyższych unikali poboru do wojska. W konsekwencji eksplodowała liczba studentów, uczelni i uniwersytetów. Problemy z zatłoczeniem były dotkliwe, ponieważ realizacja projektu i budowy budynków akademickich trwała zwykle od 4 do 6 lat. Tymczasem wysoka stopa inflacji niszczyła budżety na budowę. 4–5 letni harmonogram projektu mógł spowodować znaczne zmniejszenie siły nabywczej środków przeznaczonych na projekty budowlane.
W 1968 r. Fundusz Budowy Uniwersytetu Stanu Nowy Jork (SUCF) zlecił firmie Caudill Rowlett Scott (CRS) zbadanie sposobów skrócenia harmonogramów. W zakończonych badaniach postawiono hipotezę, że SUCF może zaoszczędzić 25–45% czasu dzięki budowie rozłożonej na etapy – fazy.