Fryderyka Chopina.
Podczas II wojny światowej Jurdziński przebywał w Warszawie, gdzie pracował jako prywatny nauczyciel muzyki oraz organista kościoła oo. Pallotynów. W 1946 przeniósł się do Łodzi, gdzie podjął pracę w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Od 1946 uczył w niej gry na organach, był wykładowcą przedmiotów teoretycznych oraz w latach 1946–1949 pełnił funkcję dziekana Wydziału Kompozycji i Teorii Muzyki. W 1957 został kierownikiem Katedry Teorii Muzyki, a w 1958 uzyskał tytuł profesora. W 1948 podjął również pracę w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi, a w 1955 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.
Jurdziński jest laureatem Nagrody Muzycznej miasta Łodzi przyznanej w 1957 za całokształt pracy twórczej i pedagogicznej w dziedzinie muzyki.
Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi w części rzymskokatolickiej
Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi wydała w 2012 biografię Jurdzińskiego autorstwa Krystyny Juszyńskiej pt. „Kazimierz Jurdziński (1894–1960)”.
Odznaczenia Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)