Istotną modyfikację modelu katalitycznej redukcji podali w 1952 r. Clark i Lietzke, twierdząc że główną rolę w redukcji wolframianów odgrywa wodór, wydzielany na katodzie równolegle z wolframem i żelazowcami. Zatem u Clarka i Lietzkego to wodór miał chemicznie redukować wolframiany, a ta redukcja wodorem tak jak w poprzednim modelu byłaby katalizowana przez atomy świeżo osadzonego żelazowca.

W 2007 r. nową propozycję mechanizmu współosadzania wolframu opisali Gileadi i Eliaz. Polega ona na obecności w kąpieli adduktu typu (Cit = cytrynian), będącego bezpośrednim prekursorem stopu. Postulat ten opiera się na wcześniejszych ustaleniach dotyczących form kompleksów wolframian–cytrynian w zależności od pH roztworu. Powstawanie takiego adduktu ma umożliwiać redukcję wolframu(VI) dzięki odpowiedniemu zaburzeniu symetrii anionu wolframianowego.