Schronisko Idziego (węg. Egyed-menház, słow. Egidova chata, niem. Aegidihütte) – schronisko górskie w Dolinie Kieżmarskiej w Tatrach Wysokich istniejące w ostatniej ćwierci XIX wieku.
Historia Zawiązane w 1873 roku Węgierskie Towarzystwo Karpackie (MKE) od początku swojego istnienia postulowało wybudowanie schronu turystycznego nad brzegiem Zielonego Stawu Kieżmarskiego, jednak początkowo nie dysponowało odpowiednimi funduszami, by plany te zrealizować – wygospodarowano jedynie kwotę 200 złotych, która nie była wystarczająca z uwagi na trudno dostępny teren, w którym miano prowadzić prace. Niejako w zastępstwie zdecydowano się na wzniesienie niewielkiej chaty na Pastwie () w Dolinie Przednich Koperszadów, na którą prowadziły ścieżki pasterskie z podtatrzańskich miejscowości. Dwuizbowy niezagospodarowany obiekt powstał w ciągu dwóch tygodni na przełomie czerwca i lipca 1876 roku. Na cześć Egyeda Berzeviczyego, jednego z założycieli MKE i inicjatora budowy chaty otrzymał miano Schroniska Idziego (Egyed-menház). Dla członków klubu noclegi w budynku były bezpłatne, choć przyjmowano też nieobowiązkowe darowizny.