Wobec wzrastającej liczby osób przechodzących szlakiem z Jaworzyny do Kieżmarku, Białej Spiskiej czy Wielkiej Łomnicy sąsiedztwo bezpłatnego noclegu budziło niezadowolenie baców z mieszczących się nieopodal koszarów bialskiego i kieżmarskiego – liczyli oni bowiem na zarobek przy udostępnianiu noclegów w swoich szałasach. Korzystając z braku stałego gospodarza schroniska, regularnie niszczono zatem tak konstrukcję chaty Idziego, jak i jej wyposażenie.
W tym stanie rzeczy w 1880 roku MKE przy pomocy miasta Kieżmarku rozebrało szałas i przeniosło go na północny brzeg Zielonego Stawu (na Pastwie turystom udostępniono jedną izbę w kieżmarskim szałasie). Nie zmieniono jednak zasad funkcjonowania schroniska – wciąż był to obiekt niezagospodarowany, a przez to podatny był na uszkodzenia. W 1882 roku jesienna wichura zerwała dach i wyłamała drzwi wejściowe. Rok później budynek spłonął (podejrzewano podłożenie ognia). W 1884 roku obiekt został wzniesiony na nowo przez cieśli ze Zdziaru. Powstała wówczas dwuizbowa chata z przedsionkiem. Po trzech latach zdecydowano się na przeniesienie jej na południowy brzeg jeziora, gdzie miała być mniej narażona na porywiste wiatry. W 1890 roku spłonął dach schroniska, który następnie szybko odnowiono.