Kucy, Polityka cerkiewna Ukrainy w okresie rewolucji 1917–1920, Centrum Europy Wschodniej UMCS, s. 73., która miała za zadanie przygotować wszechukraiński sobór duchowieństwa i świeckich i zdecydować o utworzeniu autokefalicznego Kościoła.
Na początku 1919 r. na ziemie ukraińskie wkroczyła Armia Czerwona, odnosząc w pierwszych tygodniach zwycięstwa nad wojskami Ukraińskiej Republiki Ludowej i wkraczając na początku lutego do KijowaJ. D. Smele, The „Russian” Civil Wars 1916–1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, , s. 101.. Na terenach opanowywanych przez bolszewików ogłaszano oddzielenie Kościoła od państwa. W tych warunkach Powszechna Ukraińska Rada Cerkiewna ogłosiła ukrainizację parafii w Kijowie. Wasyl Łypkiwski brał osobisty udział w tworzeniu pierwszych ukraińskojęzycznych wspólnot przy soborze św. Mikołaja w dzielnicy Peczersk, cerkwi św. Andrzeja, cerkwi św. Eliasza oraz soborze Mądrości Bożej. 3 sierpnia 1919 r. został również wybrany na proboszcza parafii przy soborze Mądrości Bożej. Ukraińskie teksty liturgiczne, jakie weszły do użytku, były jego autorstwa. Osobiście służył pierwszą liturgię w całości w języku ukraińskim, 22 maja 1919 r. w soborze św. Mikołaja na Peczersku w Kijowie. Za te działania został przez Rosyjski Kościół Prawosławny wykluczony ze stanu duchownego.