W związku z tym generał-gubernator Rimski-Korsakow zaproponował, aby w piśmie zamiast przedruków pojawiały się treści lokalne. Aprobata Towarzystwa doprowadziła do wydania 22 listopada 1819 roku – niezachowanego do naszych czasów – prospektu miesięcznika Dzieje Dobroczynności Krajowej i Zagranicznej. Rola Rimskiego-Korsakowa w powstaniu pisma została odzwierciedlona w napisie przedrukowywanym na pierwszej stronie numerów pisma:
Taka nota, rzadko spotykana w czasopismach, miała prawdopodobnie na celu osłabienie gorliwości cenzora, a także utrzymanie przychylności samego generał-gubernatora.
Działanie thumb|Od 1822 roku Dzieje Dobroczynności drukowane były przez Józefa Zawadzkiego, dokooptowanego w tym roku do komitetu redakcyjnego Pierwszymi redaktorami pisma zostali Kazimierz Kontrym, Ignacy Emanuel Lachnicki oraz Antoni Marcinowski, a więc osoby doświadczone już w działalności publicystycznej. Weszli oni w skład komitetu redakcyjnego, powołanego przez Rimskiego-Korsakowa 9 października 1820 roku. Komitet miał za zadanie powoływanie redaktora i sekretarza, nadzorował też poziom artykułów, profil pisma oraz jego finansowanie.