Dynamiczna chemia kowalencyjna (DCK) – strategia syntezy organicznej stosowana w konstrukcji skomplikowanych chemicznych architektur i związków wielkocząsteczkowych z odrębnych bloków budulcowych. Termin „dynamiczna chemia kowalencyjna” często mylnie utożsamiany jest z dynamiczną chemią kombinatoryczną, w której zawiera się również dynamiczna chemia niekowalencyjna (supramolekularna).

Biblioteki związków utworzonych metodami DCK są nazywane dynamicznymi bibliotekami kombinatorycznymi. Historycznie DCK odgrywała kluczową rolę w rozwoju analizy konformacyjnej, poprzez umożliwienie izomerom konfiguracyjnym pozostanie w równowadze z kwasami lub zasadami.

Założenia Głównym założeniem dynamicznej chemii kowalencyjnej jest tworzenie się odwracalnych wiązań w warunkach równowagi termodynamicznej. Dzięki temu, że produkty reakcji tworzą się na skutek kontroli termodynamicznej zamiast kinetycznej, ich stężenie w mieszaninie reakcyjnej zależy jedynie od względnej trwałości ostatecznego produktu. Co więcej, poprzez kontrolę termodynamiczną można otrzymać związki, których synteza kontrolowana kinetycznie jest niemożliwa.