W 1634 na górę przybył cesarz Ferdynand II wraz z synem i późniejszym władcą Ferdynandem III. W 1647 opiekę nad sanktuarium powierzono jezuitom. W 1658 świątynię rozbudowano o dzwonnicę oraz dwie dodatkowe kaplice boczne, św. Ignacego Loyoli i św. Franciszka Ksawerego.
W tym samym roku Carlo Lurago sporządził projekt nowego kościoła, którego budowę ukończono w 1675. W latach 1727–1728 wzniesiono prowadzące do sanktuarium monumentalne, 450-metrowe schody według projektu Kiliána Ignáca Dientzenhofera. Dla znajdującej się w kościele figury Matki Bożej wykonywano bogato zdobione suknie, a 22 czerwca 1732 została ona ukoronowana. W latach 1745–1751 świątynię powiększono o kolejne trzy kaplice, dobudowane od zachodu. Wtedy osiągnęła ona obecne rozmiary.
W 1773 nastąpiła kasata klasztoru. Od tego czasu sanktuarium administrowało duchowieństwo diecezjalne. W 1861 klasztor przejęli redemptoryści, którzy w 1903 wyremontowali kompleks i częściowo pokryli nową warstwą stiuku. W 1905 papież Pius X podniósł sanktuarium do godności bazyliki mniejszej. W 1950 redemptoryści opuścili klasztor.