Ścisłe rozwiązanie jest możliwe dla reakcji nieodwracalnej pierwszego rzędu, ponieważ jej szybkość zależna jest wyłącznie od stężenia składnika podlegającego przemianie i jego stężenie zmienia się w czasie zgodnie z funkcją eksponencjalną, a wykładnik jest bezpośrednio stałą szybkości przemiany.
Gdy proces jest odwracalny, reakcja ma również przebieg eksponencjalny, jednak wtedy wykładnik, określany jako obserwowana stała szybkości reakcji, równy jest sumie stałych szybkości przemiany zachodzących w obu kierunkach.
Ta prosta metodologia skłania do zastosowania podobnego podejścia w badaniu bardziej skomplikowanych zagadnień. Szybkość reakcji dwucząsteczkowej zależna jest od stężenia obu reagentów, co utrudnia sformułowanie algebraicznej postaci równania kinetycznego. Pomocne może być zastosowanie znacznego nadmiaru jednego ze substratów, co powoduje, że jego ubytek w trakcie reakcji staje się zaniedbywanie mały, zatem wpływ tego składnika na szybkość reakcji jest stały a obserwowana zmiana szybkości reakcji zależna jest wyłącznie od zmiany stężenia drugiego substratu.