Jeńcy prawdopodobnie byli transportowani statkiem „Nagara Maru” (według innych źródeł – „Kengon Maru”). Podobnie jak miało to miejsce w przypadku innych japońskich „piekielnych statków”, warunki, w których ich przewożono, były bardzo ciężkie. Zostali umieszczeni w niewentylowanych ładowniach, w których panował zaduch i wysoka temperatura. Dopiero trzy dni po wypłynięciu z Singapuru Japończycy zezwolili na otworzenie włazów do ładowni. Większość jeńców cierpiała na rozmaite choroby układu pokarmowego, jednakże tylko sześciu mogło jednorazowo wyjść na pokład, aby skorzystać z prowizorycznych latryn. Na wyżywienie składała się ryżowa kulka i niespełna litr słabej herbaty, które wydawano 2-3 razy dziennie. Mimo iż podróż odbywała się w strefie tropikalnej, dzienna racja wody wynosiła niespełna pół litra. Przez pewien odcinek rejsu na górnych pokładach podróżowali japońscy żołnierze. Ich „rozrywką” było wylewanie kubłów uryny na stłoczonych w ładowniach jeńców.
Statek, zatrzymując się po drodze w Belawanie i Surabai, dowiózł jeńców do japońskiej bazy w Rabaulu. W trakcie rejsu zmarł na dyzenterię jeden z Brytyjczyków – sierż. Tommy Lambourne.