Pierwsze dni na Nowej Brytanii Pierwszą noc na Nowej Brytanii jeńcy spędzili u podnóża wulkanu Matupi, bez żadnej osłony przed deszczem. Następnego poranka zabrano ich ciężarówkami do prowizorycznego obozu jenieckiego w wiosce Kokopo. Panujące tam warunki również były bardzo ciężkie. Dla niektórych jeńców zabrakło miejsca w namiotach, które zresztą regularnie przeciekały, dając pozostałym jedynie iluzoryczną osłonę przed deszczem.

Przez kolejne trzy tygodnie jeńcy pracowali przy kopaniu okopów oraz przy rozładunku statków w porcie Simpson Harbour w Rabaulu. Praca trwała od zmierzchu do świtu, a Brytyjczykom wydawano minimalne racje żywności i wody. Zabroniono im nawiązywać jakichkolwiek kontaktów z rdzenną ludnością, a także z misjonarzami, których przetrzymywano w pobliskim obozie dla internowanych.

Tragiczny los spotkał jednego z Brytyjczyków, który usiłował powstrzymać japońskiego strażnika przed pobiciem innego jeńca. Za karę przywiązano go do drzewa na całą noc – bez wody i pożywienia. Gdy następnego popołudnia ofiara zaczęła prosić o wodę, japoński strażnik rozlał ją pod jej stopami, a następnie zaoferował do wypicia kubek uryny. Gdy jeniec odmówił, strażnik wylał zawartość kubka na jego głowę.