Pozostałe metaforyczno-alegoryczne odniesienia do drzew zawarte w Księdze Mormona można znaleźć w zapiskach Izajasza. Zostały one przechowane na mosiężnych płytach, z których później skopiowano je na mniejszych płytach Nefiego. Izajasz wielokrotnie wykorzystywał przenośnie o botanicznym wydźwięku nauczając o Mesjaszu oraz o jego poczynaniach z ludem przymierza. Prorokował, że Chrystus będzie gałązką z pnia Jessego, jak przechowano to w pierwszym wersecie dwudziestego pierwszego rozdziału 2. Księgi Nefiego. Porównywał też dumę oraz hardość ludu do dębu baszańskiego oraz libańskiego cedru. Ostrzegał, że w dniu Pańskim zarozumiałość taka i wyniosłość zostanie poniżona, zgodnie z wersetami dwunastym i trzynastym dwunastego rozdziału 2. Księgi Nefiego. W innej jeszcze botanicznej aluzji porównał przywrócenie ludu na łono przymierza do dębu i terebintu, niszczonych i trawionych chorobą, ale też wciąż zdolnych do odrodzenia i regeneracji, za wersetem trzynastym rozdziału szesnastego 2. Księgi Nefiego. Wskazał, że przywrócona gałąź będzie jednocześnie piękna i owocna, zgodnie z wersetem drugim czternastego rozdziału 2. Księgi Nefiego. Nadto porównał tych, którzy radują się z niewoli szatańskiej, do jodły oraz cedru, które już dłużej nie obawiają się ścięcia, w wersecie ósmym dwudziestego czwartego rozdziału 2. Księgi Nefiego.