Alegoria naucza o wydarzeniach tak z przyszłości jak z przeszłości, w szczególności w odniesieniu do rozproszenia oraz zgromadzenia ludu przymierza, używając do tego opisu okopania, przycinania i pielęgnowania oliwki, między innymi w wersecie jedenastym rozdziału piątego Księgi Jakuba.
Ludy opisywane w Księdze Mormona uznawały się za odciętą gałąź domu Izraela, zgodnie z dwudziestym czwartym wersetem dziewiętnastego rozdziału 1. Księgi Nefiego oraz trzydziestym szóstym wersetem dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Almy. Ich prorocy, w tym Józef, syn Jakuba, nauczali, że w dniach ostatnich poganie pomogą im w powrocie do przymierza oraz staniu się prawą gałęzią, zgodnie z rozmaitymi wersetami znajdującymi się w 1. Księdze Nefiego.
Drzewa, jako rośliny przynoszące zarówno złe jak i dobre z punktu widzenia człowieka owoce, wykorzystuje się w mormońskim świętym tekście jako metaforę ludów i jednostek działających zarówno na rzecz zła jak i dobra. Ci, którzy rodzą złe owoce, przestrzegani są, że ostatecznie zostaną ścięci i wrzuceni w ogień, zgodnie z wersetem pięćdziesiątym drugim piątego rozdziału Księgi Almy.