szkoła miała osiem klas, a w jej programie znajdowały się takie przedmioty jak gramatyka i literatura turecka, pismo tureckie, język arabski, język rosyjski, recytacja Koranu, kaligrafia, arytmetyka, geografia, nauki ścisłe, historia naturalna, zarządzanie gospodarstwem domowym i rzemiosło. Rok później szkoła została zamknięta przez władze rosyjskie, które uznały ją za ośrodek niepożądanej myśli pantureckiej i panislamskiej. Jeszcze wcześniej zamknięto szkołę męską w Iż-Bobja. Bracia-założyciele placówki zostali skazani na sześć i dwa miesiące więzienia, a po odbyciu kary opuścili Rosję.
Muchlisa Bubi nie została uwięziona i jeszcze w 1911 r. przeniosła się do Troicka, gdzie na zaproszenie zamożnej rodziny Jauszewów została kierowniczką ufundowanej przez nich szkoły żeńskiej, gdzie realizowano program dżadidów. Organizacja placówki faktycznie trwała trzy lata. Otwierając szkołę w sierpniu 1914 r., Muchlisa Bubi wezwała do kształcenia kobiet, które w jej przekonaniu było warunkiem koniecznym dla dalszego rozwoju całej społeczności Tatarów w Rosji. Rok później Jauszewowie ufundowali również szkołę nauczycielską dla muzułmanek.