Koń czynił piechotę mobilną i umożliwiał zwiad wojskowy, holował ciężką broń i zaopatrzenie. W miarę postępu wojny pole działania tych zwierząt rozszerzyło się; dywizje zmotoryzowane i dywizje pancerne również musiały coraz częściej uciekać się do koni w celu zaopatrzenia i wsparcia. Liczba koni w takich dywizjach w 1942 wynosiła 1500. Nawet dywizje grenadierów ludowych tworzone od połowy 1944 wciąż miały w swoim składzie 1290 koni w porównaniu z 57 pojazdami silnikowymi zgodnie z etatem. Ostatecznie ograniczenia ekonomiczne spowodowały uzależnienie od koni. Niemiecki przemysł nigdy nie zdołał wyprodukować tylu pojazdów, ile byłoby potrzebne do pełnej motoryzacji. Do tego doszedł problem zaopatrzenia w paliwo, który już był problemem dla istniejącej liczby pojazdów. Oczekiwana długość życia konia na wojnie wynosiła około czterech lat, podczas gdy pojazdy mechaniczne ulegały awarii po roku.