Liczebność i straty Reichswehra posiadała w 1933 4 tysiące koni, a ich liczba w przedwojennym Wehrmachcie wzrosła do 170 tysięcy. Na początku inwazji na Polskę liczba koni w wyniku dodatkowych konfiskat wynosiła 573 tysiące. Dwa lata później na wojnę ze Związkiem Radzieckim dostarczono 750 tysięcy koni, nie tylko z remontów, ale też zdobycznych z państw okupowanych. W czasie II wojny światowej Wehrmacht wykorzystał łącznie 2,8 miliona koni.
Straty były duże bo zginęło 60–63% koni Wehrmachtu. Wiele zimnokrwistych koni niemieckich padło już pierwszej zimy podczas kampanii wschodniej i ich uzupełnienia wymagały dużych rekwirowań między innymi w Polsce. Szczególnie cenione były osobniki z domieszką krwi koni prymitywnych, na przykład konik polski, zwane Panjepferd, które okazały się najlepszym środkiem transportu na froncie wschodnim. Były odporne, silne i żywiły się tym, co znalazły w okolicy. Zdarzało się, że jadły słomę z dachów chłopskich chat. W pozbawionej maszyn kieleckiej fabryce SHL i w pobliskich zakładach drzewnych „Henryków” w marcu 1942 roku uruchomiono produkcję wozów konnych typu Pleskau (Psków) w wersji jedno- i dwukonnej z produkcją dzienną około 100 sztuk o ładowności do 350 kg i do 700 kg.