Agapit II (ur. w Rzymie, zm. w grudniu 955 tamże) – papież od 10 maja 946 do grudnia 955.
Życiorys Agapit pochodził z Rzymu i na papieża został wybrany przez panującego w Wiecznym Mieście księcia Alberyka II ze Spoleto. Na podstawie pośrednich danych przyjmuje się, że sakrę biskupią otrzymał 10 maja 946 i tę datę uważa się za początek jego pontyfikatu.
Agapit II, nie mogąc wyrwać się spod kurateli Alberyka, poświęcił się głównie sprawom religijnym, usiłując jednak doprowadzić do wzmocnienia autorytetu papiestwa w świecie chrześcijańskim. Alberyk II sprzyjał reformie kluniackiej, co ułatwiało reformatorskie działania Agapita II, m.in. sprowadził on mnichów z Gorze do opactwa przy bazylice św. Pawła.
Na okres jego pontyfikatu przypada intensyfikacja kontaktów papiestwa z królestwem niemieckim. W 951 król Niemiec Otton I Wielki wyprawił się do Włoch celem uzyskania korony cesarskiej, a w jego imieniu negocjacje w tej sprawie z papieżem, prowadzili arcybiskup Fryderyk z Moguncji i biskup Hartbert z Chur. Mimo przychylnej postawy Agapita do koronacji nie doszło, gdyż najazdy węgierskie zmusiły Ottona do powrotu do Niemiec. Konsekwencją tej wyprawy było jednak znaczące wzmocnienie pozycji Niemiec w północnej Italii. Agapit II wydał szereg przywilejów na rzecz niemieckich klasztorów i biskupstw, m.in.