System antybalistyczny Saturn – niezrealizowany projekt radzieckiego systemu antyrakietowego, przeznaczonego do przechwytywania rakiet średniego zasięgu. Projekt powstał na przełomie lat 50. i 60. XX wieku.
Historia Decyzja o rozpoczęciu prac nad nowym systemem antyrakietowym, zdolnym do przechwytywania rakiet średniego zasięgu, zapadła 30 stycznia 1958 roku na posiedzeniu Biura Politycznego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego oraz Rady Ministrów ZSRR. Projekt o kryptonimie Saturn (ros. Сатурн) miał być częścią zakrojonych na szeroką skalę prac, tworzenia antybalistycznego systemu obrony stolicy Związku Radzieckiego, Moskwy. Nowy system miał zostać opracowany w Instytucie Naukowo-Badawczym Przyrządów Precyzyjnych NII-648 (ros. Научно-исследовательский институт точных приборов). Kierownikiem i głównym konstruktorem Instytutu był wówczas Nikołaj Biełow (ros. Николай Белов). Z kolei prace nad zaprojektowaniem nowego pocisku rakietowego, mającego wejść w skład kompleksu, miało podjąć biuro konstrukcyjno-technologiczne przy fabryce rakiet w Dołgoprudnym. 10 marca 1958 roku biuro otrzymało oznaczenie OKB-464, a jego kierownikiem został L. Gołowina (Л. Г. Головинa). Wstępny projekt rakiety oznaczonej jako K-17, zakładał zbudowanie rakiety zdolnej do forsownego manewrowania.