Zdradzona dziewczyna nie mogła znieść straty i postanowiła otruć się, jednak przez przypadek truciznę wypił Hryć.
Latem 1652 sąd połtawski skazał Marusię na śmierć, jednak została ułaskawiona dzięki przywiezionemu przez Iwana Iskrę uniwersałowi Bogdana Chmielnickiego. Według legendy zwolnić on miał Marusię z aresztu ze względu na piosenki, które skomponowała. Dziewczyna udała się na pokutną pielgrzymkę do Kijowa. Wróciła do Połtawy w 1653 i zmarła w wieku 28 lat (według innych źródeł w 1652 na gruźlicę, tuż po amnestii).
Wpływ na muzykę mały|Pomnik Marusi Czuraj w Połtawie Marusi Czuraj przypisuje się autorstwo około 20 piosenek, śpiewanych na ziemiach ukraińskich, min. Nie chodź, Hryciu, na wieczornicę (Ой, не ходи, Грицю, та й на вечорниці), Kozacy gwizdali (Засвистали козаченьки lub Засвіт встали козаченьки), Wieją wiatry (Віють вітри, віють буйні), Hryciu, Hryciu, do roboty (Грицю, Грицю, до роботи), Siedzi gołąb na brzegu (Сидить голуб на березі), Toczyły się wozy z góry (Котилися вози з гори) czy Zielony barwinku (Зелений барвіночку).