W XX wieku piosenka trafiła również do Ameryki. W 1940 roku stała się popularna ze słowami Jacka Lawrence’a pod tytułem Yes, My Darling Daughter. Wykonywali ją między innymi Dinah Shore (1940), Benny Goodman z Helen Forrest (1940), Marion Hutton z orkiestrą Glenna Millera (1941) i Eydie Gorme (1962).
Według izraelskiego muzykologa Yakova Sorokera, zakończenie pierwszej frazy melodii Nie chodź, Hryciu zawiera „sygnaturę” muzyczną obecną w setkach ukraińskich piosenek ludowych od Karpat pod Kubań. Soroker nazwał tę sygnaturę „sekwencją Hrycia”. Według jego badań, na przeanalizowanych 9077 ukraińskich melodii ludowych „sekwencja Hrycia” jest obecna w 6% z nich. Sekwencja ta weszła również do muzyki klasycznej. Soroker odnalazł ją w dziełach takich kompozytorów jak Joseph Haydn (Kwartet smyczkowy no. 20, op. 9, no. 2; Kwartet smyczkowy no. 25, op. 17, no 1;