W XIX wieku piosenka Nie chodź, Hryciu zyskała popularność zarówno na ziemiach ukraińskich, jak i za granicą. Po raz pierwszy jej tekst z tłumaczeniem na angielski ukazał się drukiem w 1816 roku. Polska wersja ukazała się w 1822 roku we Lwowie. Wojciech Sowiński w Krótkim rysie historyi muzyki w Polsce (1874) pisał w rozdziale „Dumy, dumki”, że „na Wołyniu, Podolu, Galicji, w Маłеj Polsce i Ukrainie często słychać ро wsiach głosy młodych dziewcząt powtarzających na wieczornicach ową dumkę о Hryciu”Wacław Panek. Hymny Polskie. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1997.. W 1887 roku Feliks Jaroński opublikował układ pieśni na fortepianNie chodź Hryciu na wieczornicę na Cyfrowa Biblioteka Piosenki Polskiej.. Do melodii dumki nawiązywali tacy kompozytorzy jak Ferenc Liszt (Ballade d’Ukraine) i Józef Władysław Krogulski (II Koncert fortepianowy, Rondo alla Kozak).
Pod koniec XIX wieku połączono melodię piosenki Nie chodź, Hryciu ze słowami pieśni z powstania styczniowego Marsz Czachowskiego znanej częściej jako Marsz Polonii lub Marsz, marsz Polonia. Pieśń ta śpiewana do melodii ukraińskiej dumki stała się jedną z polskich pieśni hymnicznych i nieoficjalnym hymnem Polonii, czyli Polaków na stałe zamieszkałych poza Polską.