Często w sztuce współczesnej techniki ludowe, uważane za kobiece, są używane do podkreślania kwestii płci i mówienia o redystrybucji ról, której czas już dawno nadszedł. Główną techniką Skugariewy jest haft, który jest charakterystyczny dla Ukrainy, choć wśród jej prac znaleźć można również gobeliny. W 1996 artystka stworzyła serię portretów bliskich wyhaftowanych na poszewkach na poduszki, które zwykle traktowane są jako rodzaj amuletów i bardzo intymny dowód twórczej atmosfery środowiska artystki. Jednocześnie haftowane poszewki na poduszki to także hołd dla historii i tradycji wsi ukraińskiej, gdzie stosy poduszek wciąż uważane są za symbol dobrobytu i obfitości. Tak więc interpretacja dzieł Skugariewy jest wieloznaczna.
Inną możliwą interpretacją twórczości artystki może być to, że weszła ona w „walkę o piękno stereotypu” – tak nazywa się niepisany manifest artystki, a także męża Mariny, Olega Tistola i Vinny'ego Reunowa. W ramach tego „manifestu" autorzy badali autentyczne szczegóły, zalety i wady oraz upodobania społeczeństwa ukraińskiego i oświetlali je w swojej sztuce.