Binz dbała także by więźniarki cierpiały z głodu i zimna, a także by podległe jej funkcjonariuszki SS odznaczały się odpowiednią brutalnością. Budziła takie przerażenie, iż gdy pojawiała się na apelu, na placu zapadała śmiertelna cisza.
Binz romansowała z SS-mannem Edmundem Bräuningiem, kierownikiem obozu od lipca 1943. Oboje często przechadzali się razem po obozie, śmiejąc się podczas oglądania maltretowanych więźniarek. Para ta mieszkała razem w domu, położonym poza terenem obozu do grudnia 1944, gdy Bräuning został przeniesiony do Buchenwaldu.
Aresztowanie i proces W chwili wyzwolenia obozu przez Armię Czerwoną w dniu 30 kwietnia 1945 roku, gdy przebywało w nim około 2000 chorych kobiet, mężczyzn i dzieci, których dozorowało 8 członków SS – jedną z nich była starsza nadzorczyni Dorothea BinzSimone Erpel: Zwischen Befreiung und Vernichtung. Das Frauen-Konzentrationslager Ravensbrück in der letzten Kriegsphase, Berlin 2005. S. 73–78, 94, 155–178, 183. Została schwytana przez aliantów 3 maja 1945 umieszczona przez Brytyjczyków w więzieniu, następnie zasiadła na ławie oskarżonych w pierwszym procesie załogi Ravensbrück (od 5 grudnia 1946 do 3 lutego 1947) przed brytyjskim Trybunałem Wojskowym w hamburskim budynku „Curio-Haus”. Częściowo przyznała się do bicia więźniów.