Pogrom w Warszawie – antyżydowskie zamieszki, które wybuchły w Warszawie 16 czerwca 1805 roku, w oktawie Bożego Ciała. Zgodnie z relacjami katolików procesja idąca ulicą Senatorską miała zostać obrzucona z żydowskich lokali kamieniami lub innymi odłamkami. Odpowiedzią chrześcijan było plądrowanie i pobicia, których dopuszczali się zwłaszcza młodzi ludzie zatrudnieni w rzemiośle. Spokój przywrócono ostatecznie 18 czerwca.

Geneza thumb|Targ w Pociejowie, rysunek autorstwa Jana Piotra Norblina z 1795 roku. Pod koniec XVIII wieku coraz więcej Żydów osiedlało się na terenie jurydyki. Rodziło to niezadowolenie chrześcijańskich mieszkańców miasta, wysoko ceniących nadany Warszawie przywilej de non tolerandis Judaeis. Marywil był w XVIII wieku centrum towarzyskim i ważnym punktem handlowym Warszawy. Sąsiadujący z nim Pociejów stał się centrum osadnictwa żydowskiego, z własną synagogą za czasów Augusta III oraz targowiskiem po 1785 roku. Było to możliwe ze względu na status jurydyki, w której nie obowiązywał przywilej de non tolerandis Judaeis. Ze względu na napływ Żydów dzielnicę zaczęli opuszczać możniejsi mieszkańcy, a ich miejsce zajmowali rzemieślnicy chrześcijańscy, co doprowadziło do spadku jakości życia w okolicy. Pomiędzy konkurującymi grupami żydowskich i chrześcijańskich kupców i rzemieślników rosło napięcie.