Noc z 17 na 18 czerwca przebiegła spokojnie, nie licząc jednej, udaremnionej próby podpalenia w sąsiednim V cyrkule (Grzybowskim). Stan napięcia ponownie ujawnił się rano – wzburzeni chrześcijanie gromadzili się przed posesją Gołubskiego. Sytuację uspokoił gubernator Warszawy . Powrócił on z prowincji i wygłosił dobrze przyjęte przemówienie, po czym zebrani mieli się rozejść, wnosząc jedynie o zwolnienie zatrzymanych poprzedniego dnia uczestników zamieszek.
Konsekwencje i znaczenie thumb|Minister opisał czerwcowe wydarzenia w liście do Fryderyka Wilhelma III. Władze pruskie były zaniepokojone antyżydowskimi zajściami w Warszawie. W atakach ucierpiało wielu Żydów. Dwóch zostało ciężko pobitych, a jeden – według części źródeł – został zamordowany przy Bramie Krakowskiej. Władze pruskie powołały specjalną komisję do osądzenia sprawców ataku. Uznanych za winnych poddano karze publicznego wymierzania batów przed ratuszem, w liczbie od 10 do 20. Jedną osobę Köhler postanowił wcielić karnie do wojska. Nieznany jest los trzech zatrzymanych obcokrajowców, w tym dwóch dezerterów z armii austriackiej. Gazeta Warszawska informowała swoich czytelników również o aresztowaniach wśród Żydów-prowokatorów, nie potwierdzają tego jednak oficjalne raporty. Te wyrażały zaniepokojenie trudną sytuację starozakonnych w mieście.