Po 18 czerwca w mieście kontynuowano patrole wojskowe. Zakazano też tymczasowo sprzedaży wódki i piwa. Żydzi pootwierali swoje sklepy 20 czerwca. Tego dnia przeszły też kolejne procesje katolików.

Małgorzata Karpińska określiła wydarzenia z czerwca 1805 roku jako „zapomniany pogrom”. Nie był on szeroko opisywany w literaturze historycznej – przed warszawską badaczką wzmianki o nim przekazywali Hilary Nussbaum oraz Jakub Szacki, obaj mylnie podając 1804 roku jako datę zajścia. Po części wynika to ze słabo zachowanej bazy źródłowej. Głównym źródłem oficjalnym jest list ministra do króla Prus, datowanym na 1 lipca 1805 roku. Fryderyk Wilhelm III otrzymywał również bezpośrednie raporty od gubernatora warszawskiego Köhlera, jednak pierwszy, z 20 czerwca, nie zachował się, zaś drugi, z 24 czerwca, nie zawiera już wielu informacji. Niewiele informacji wnoszą relacje z drugiej ręki , spisywane kilka tygodni po pogromie. Jedynym polskojęzycznym źródłem jest artykuł w Gazecie Warszawskiej opublikowany 2 lipca 1805 roku. Gazeta przemilczała początkowo zamieszki, a opisała je dopiero po nadaniu oficjalnego rządowego komunikatu, dotyczącego instrukcji postępowania w przypadku nowych tumultów. Tekst opisu był prawdopodobnie uzgadniany z administracją.