O ile w Niemczech badania nad typologią tekstów mają od początku charakter zdecydowanie lingwistyczny, o tyle w Polsce wywodzą się one z tradycji literaturoznawczych.
Lingwistyka tekstu w Niemczech Badania nad tekstami mają w Niemczech – inaczej niż w Polsce – wyraźnie lingwistyczny charakter. Termin Textlinguistik pochodzi od Haralda Weinricha, który użył go po raz pierwszy w 1967 roku. Znacznie rzadziej używany jest termin Textwissenschaft. Począwszy od lat 60. XX w. lingwistyka tekstu rozwijała się w Niemczech bardzo dynamicznie. Badania rozpoczęły się od tzw. fazy transfrastycznej. I tak definicja tekstu Rolanda HarwegaRoland Harweg: Pronomina und Textkonstitution. Fink: München 1968. odwoływała się do międzyzdaniowych powiązań pronominalnych (zaimkowych). Tekst jako powiązanie kilku (lub więcej niż kilku) zdań był przeciwstawiany zdaniu. Ewolucja badań nad tekstem doprowadziła do wyjścia poza czysto gramatyczne, powierzchniowe badanie struktur tekstowych. Nastąpiła faza semantyczna (m.in. badanie struktury tematycznej i izotopii), a później faza pragmatyczna (w tym badanie illokucji), wreszcie faza badania dyskursu. Wskazuje się na powiązania międzytekstowe oraz na konteksty pozatekstowe. Teksty rozumiane są jako podzbiory większych jednostek komunikacyjnych. Badania dotyczą głównie tekstów użytkowych.