W XVIII wieku miasto doznało zniszczeń w czasie antyhabsburskiego powstania Rakoczego (1703–1711) oraz w katastrofach naturalnych (pożar w 1718, trzęsienia ziemi w 1778 i 1779). Podczas wschodniosłowackiego powstania chłopskiego w 1831 r. Vranov znalazł się w centrum walk, był okupowany i rabowany przez buntowników.
Na początku XIX wieku Vranov podupadł i stał się typowym miasteczkiem rolniczym. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (T. 14, 1895) podawał, iż miasto ma kościół parafialny katolicki, synagogę żydowską, urząd pocztowy i 1762 mieszkańców, trudniących się uprawą roli. Pod koniec tego wieku region dotknęła masowa emigracja – ludność powiatu spadła z 23,3 tys. osób w 1858 do 22,2 tys. w 1895. W 1910 ludność miasta liczyła 2,1 tys. osób, z czego 1,4 tys. Węgrów, 0,6 tys. Słowaków i 0,1 tys. Niemców. Upadek miasta, trwający przez cały XIX wiek, pogłębiła jeszcze I wojna światowa. Vranov nie został zniszczony, ale znalazł się na bezpośrednim zapleczu frontu karpackiego. Impulsem do rozwoju miasta okazało się dopiero otwarcie linii kolejowej do Trebišova w 1939 r.