1501), wykonany przez włoskiego rzeźbiarza Franciszka Florentczyka. Najważniejszym przedsięwzięciem epoki stała się budowa Kaplicy Zygmuntowskiej z fundacji króla Zygmunta Starego, zrealizowana według projektu Bartolomea Berrecciego przez zespół włoskich artystów. Kaplica ta stała się wzorem dla późniejszych mauzoleów renesansowych i manierystycznych, które zastępowały wcześniejsze fundacje gotyckie.
U schyłku średniowiecza, na początku XVI wieku, wnętrze katedry wawelskiej wypełniały liczne ołtarze o zróżnicowanych formach, malowane i rzeźbione. Łącznie znajdowały się tam dwadzieścia trzy ołtarze, nie licząc tych umieszczonych w około dwudziestu kaplicach i w krypcie św. Leonarda. Każdy z nich wyposażony był w bogate sprzęty liturgiczne, przechowywane w specjalnych szafach i skrzyniach. W pobliżu lektorium szczególną rolę odgrywał ołtarz św. Wacława. Ponad przegrodą umieszczona była rzeźba Ukrzyżowanego Chrystusa. Katedra pełniła jednocześnie funkcję nekropolii królewskiej, biskupiej i możnowładczej. Pochówki upamiętniano płytami nagrobnymi w posadzce oraz monumentalnymi pomnikami.