Antoni Gagatnicki, herbu Pniejnia (ur. 10 kwietnia 1891 w Jasienicy, zm. 18 kwietnia 1971 w Przemyślu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, doktor teologii, rektor i wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, autor prac naukowych oraz rękopisów historycznych poświęconych Tokarni i okolicy.

Życiorys W 1909 roku ukończył Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Następnie podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednak po roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Wyświęcony na kapłana 5 lipca 1914 roku. Przez 4 lata był wikariuszem w parafii Przeworsk, potem w Krakowcu, następnie jako katecheta w Przeworsku do 1937 roku – do otrzymania emerytury szkolnej. W 1923 podjął studia teologiczne na Uniwersytecie we Lwowie.

12 czerwca 1926 roku obronił pracę doktorską Zesłanie Ducha Św. w świetle krytyki historycznej. Promotorem był przemyski kapłan prof. Kazimierz Wais. Po doktoracie w latach 1937–1939 był katechetą w Jaśle. Wojnę spędził w rodzinnej Tokarni i Łętowni. W tym czasie spisał obszerne kroniki dziejów rodów szlacheckich z terenu Tokarni, Skomielnej Czarnej, Łętowni. 12 października 1946 wrócił do diecezji i został kapelanem sióstr służebniczek w Brzozowie w budynku po „wojennym” Seminarium duchownym.