Część sferyczna gęstości elektronowej pozostaje prawie nie do odróżnienia od formalizmu Kappa, jedyną różnicą jest jeden parametr odpowiadający populacji wewnętrznej powłoki. Prawdziwa siła formalizmu Hansena-Coppensa tkwi we właściwej, deformacyjnej części równania. Tutaj spełnia rolę podobną do w formalizmie Kappa (ekspansja/kontrakcja części asferycznej), podczas gdy poszczególne są ustalonymi funkcjami sferycznymi, analogicznie do Harmoniki sferyczne (każdy ze swoim parametrem opisującym populację elektronów ) są jednak wprowadzone w celu symulacji rozkład ładunku anizotropowego.
W tym podejściu należy zastosować stały układ współrzędnych dla każdego atomu. Chociaż na pierwszy rzut oka wydaje się praktyczne arbitralne i bezkrytyczne uzależnienie go od komórki elementarnej dla wszystkich obecnych atomów, o wiele korzystniejsze jest przypisanie każdemu atomowi jego własnych lokalnych współrzędnych, co pozwala skupić się na interakcjach specyficznych dla hybrydyzacji.