Tanner chciał, by „Zwiastowanie” zostało wystawione na Salonie w 1898. Po sukcesie „Wskrzeszenia Łazarza” rok wcześniej, artysta sądził, że „Zwiastowanie” może zainteresować jeszcze więcej widzów. Wobec tego postanowił wybrać płótno dużych rozmiarów na ten obraz (największe w jego karierze), ostatecznie jednak nie był zadowolony z tej wersji. Finalna wersja „Zwiastowania” jest bardzo podobna do studium wystawionego w Smithsonian American Art Museum.
Mimo że sugerowano, że to żona Tannera, Jessie Olssen, pozowała do „Zwiastowania” jako Maria, Tanner najprawdopodobniej poznał ją dopiero po wystawieniu obrazu w Salonie.
Odbiór Nie odnaleziono ówczesnych recenzji „Zwiastowania” z Salonu 1898, ale późniejsze źródła wskazują, że dzieło zostało odebrane entuzjastycznie. Jedno donosi, że dzieło „było jednym z największych sukcesów roku... Podobno kiedy zostało wystawione przed komisją, wybuchła burza braw”. W liście do Tannera z maja 1898, Harrison S. Morris, prezes Pennsylvania Academy of the Fine Arts, gratulował artyście, pisząc: „Zwiastowanie wydaje się dobrą kontynuacją Łazarza i mam dużą satyfakcję z czytania bezgranicznych pochwał na jej temat, które skromnie załączyłeś”. Morris znów pochwalił „Zwiastowanie”, kiedy było wystawiane w Art Institute of Chicago w 1898, opisując je jako „bardzo imponujące i piękne”.