Wibroterapia () – forma terapii leczniczej i profilaktycznej, wykorzystująca bodziec mechaniczny wytwarzający wibracje. Parametry wibroterapii określa się w częstotliwości wyrażonej w Hz (najczęściej od 0,5 Hz do 100 Hz), amplitudzie wyrażonej w milimetrach (od 0,01 do 5 mm) lub przyspieszeniu wyrażonym w m/s² (od 0,01 do 10 m/s²). Wibroterapia może obejmować fragment ciała lub całe ciało pacjenta (WBV). Zabiegi wibroterapii mogą być wykonywane w pozycji siedzącej, stojącej, horyzontalnej lub półhoryzontalnej. Wykorzystany w wibroterapii bodziec mechanicznych może mieć charakter cykloidalny (w trzech osiach x,y,z: wibroterapii oscylacyjno-cykloidalna) lub liniowy (w jednej z osi pionowo lub horyzontalnie względem pacjenta). Wymagania medyczne dotyczące wibroterapii określa norma PN-ISO 5805 „Drgania i wstrząsy mechaniczne Ekspozycja człowieka Terminologia”, która są klasyfikowane jako drgania użytkowe – mechaniczne przekazywane do ciała w celach terapeutycznych, rekreacyjnych lub dla przyjemności. Wibroterapia jest jedną z form fizykoterapii oddziaływującą na organizm bodźcami fizycznymi.