Manuel Blanco Encalada (ur. 21 kwietnia 1790, zm. 5 września 1876 w Santiago), chilijski polityk, admirał, pierwszy prezydent Chile.
Urodził się w Buenos Aires w Argentynie jako syn Hiszpana i Chilijki, w rodzinie szlacheckiej. W wieku 12 lat został wysłany na naukę do Hiszpanii. W 1805 wstąpił tam do akademii morskiej, którą ukończył w 1807 w stopniu podporucznika. Służył we flocie hiszpańskiej - w 1808 uczestniczył w bitwie morskiej przeciw napoleońskiej flocie francuskiej, blokującej Kadyks. Sympatyzował z ruchami wyzwoleńczymi spod kolonializmu w Ameryce Południowej i gdy w 1812 okręt, na którym służył, zawinął do Montevideo, Blanco Encalada porzucił swój okręt i służbę hiszpańską i przedostał się do Chile.
Wziął następnie udział w wojnie przeciw Hiszpanii o niepodległość Chile, służąc początkowo w artylerii. Po bitwie pod Rancagua trafił do niewoli hiszpańskiej i został skazany na śmierć za dezercję, lecz następnie wyrok zmieniono na wygnanie na wyspy Juan Fernández. W 1817, po zwycięstwie Chile w bitwie pod Chacabuco, powrócił z innymi wygnanymi rewolucjonistami do Chile i ponownie wziął udział w działaniach wojennych, m.in. w bitwach o Cancha Rayada i Maipú. 28 czerwca 1818 otrzymał stanowisko tymczasowego zwierzchnika Departamentu Marynarki.