Od 1837 walczył w wojnie z konfederacją peruwiańsko-boliwijską. W obliczu liczebnej przewagi sił peruwiańskich, na ich terytorium, w listopadzie 1837 był zmuszony zawrzeć niekorzystny dla Chile traktat w Paucarpata. Traktat jednak został odrzucony przez rząd, a Blanco został zdymisjonowany. Jego następca Manuel Bulnes Prieto zwyciężył w bitwie pod Yungay. Po tej wojnie, Blanco wyjechał do Europy, gdzie pozostał do 1847, po czym powrócił do Chile, gdzie zaoferowano mu stanowisko gubernatora Valparaiso. W latach 1847–1852 był dowódcą naczelnym chilijskich sił zbrojnych. Od 1849 zasiadał także w senacie. W 1866 był doradcą podczas wojny Chile i Peru z Hiszpanią, między innymi negocjował na pokładzie peruwiańskiej korwety „Unión” warunki wspólnego działania flot sprzymierzonych państw.
W 1868 powierzono mu honorowo przewodzenie delegacji chilijskiej, która sprowadziła z Peru trumnę ze zwłokami Bernardo O’Higginsa. Pod koniec kariery nosił stopień wiceadmirała.
Jego imię nosiły później okręty chilijskie, m.in. pancernik kazamatowy z okresu wojny o Pacyfik z Peru.
Przypisy
Kategoria:Argentyńscy wolnomularze Kategoria:Chilijscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Chilijscy oficerowie marynarki Kategoria:Urodzeni w 1790 Kategoria:Zmarli w 1876 Kategoria:Chilijscy wolnomularze Kategoria:Prezydenci Chile Kategoria:Admirałowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Buenos Aires