Po śmierci Flemminga w 1728 roku, kamienice odziedziczyła jego żona Tekla Flemming z Radziwiłów, późniejsza żona księcia Wiśniowieckiego. W 1764 roku kamienice nabył generał Friedrich Bogislav von Tauentzien, a pod koniec XVIII wieku właścicielem kamienicy został August Friedrich Lübbert. Budynek był wówczas czterokondygnacyjną kamienicą o sześcioosiowej fasadzie, która z inicjatywy dwóch ostatnich właścicieli została przebudowana: dodano wówczas boniowane lizeny dzielące fasadę na trzy moduły po dwie osie okienne oraz wykonano bogatą rokokową dekorację sztukatorską o berlińskiej proweniencji, głównie w części portalu wejściowego otoczonego dwoma niszami, znajdującego się w środkowym module. Nad niszami i w przyłuczach portalu umieszczony był rocaillowy ornament. Nad gzymsem parterowym, pod parapetami okien pierwszego piętra, umieszczono sztukatorskie panoplia nawiązujące do profesji generała. Budynek pokryto jednym dachem kalenicowym. Przed 1945 rokiem była to już pięciokondygnacyjna kamienicaZdjęcie lotnicze z widoczną połączoną kamienicą.